ارزش دوست واقعی را وقتی می‌فهمی که یک روز که دلت گرفته است و تنهایی،

روزی که مشکل داری و کسی نیست کمکت کند،

یا روزی که به‌پهنای صورت اشک می‌ریزی،

به خودت می‌گویی کاش فلانی این‌جا بود.

آن وقت حاضری اختلاف زمانی و سرکار بودن و هزار درد و مرض دیگر را به جان بخری و از این سر دنیا به‌ او زنگ بزنی و بگویی دلم می‌خواست با تو درددل کنم، خوشحالم که هستی، شنیدن صدایت ارامم کرد.

نمی‌دانم تا‌به حال برای کسی این‌طور بوده‌اید و در زندگیش چنین نقشی داشته‌اید؟؟